The Alters

INTRO

Ik had weer eens zin in SF. De interesses wisselen elkaar af in onvoorspelbare maar consistente patronen. De ene week willen we piraten en age of sail, dan weer zombies. Is het fantasy CRPG tijd, of willen we RTS? Onderwater settings zijn altijd welkom en je mag je PVP shooters houden. Maar het was dus weer even SF. Nieuwe vreemde werelden, lastige maatschappelijke of sociologische concepten vermomd als aliens of verschijnselen en wisselvallige standaarden in verhaalvertelling. The Alters kwam hiermee opeens op de radar. Goede screenies op de Steam pagina, positieve recensies die vooral het verhaal prijzen, gameplay die er niet aanstootgevend uitziet, en het spel heeft een unieke twist. Laten we het gewoon een poging geven.

Looks wheelly good

SETTING

Het spel start met jou, Jan Dolski. Certified faalhaas-light. Jij bent zojuist op planeet “nummerreeks met wat letters er in” (Gliese 3804 A b voor de kenners) geland. Jouw missie-genoten zijn verdacht stil en je de basis is niet binnen zichtbereik. Jouw eerste taken zijn erachter komen wat er met de crew is gebeurd, de basis up en running krijgen, grondstoffen verzamelen en hier weer weg komen! De echte missie is de zoektocht naar unobtaniu...Rapidium een magisch goedje wat een mogelijke oplossing zou kunnen zijn voor de menselijke malaise op aarde. Aarde is nog niet apocalyptisch (pre-?), maar er zijn problemen met de voedselvoorziening voor de uit de klauwen gegroeide populatie. Omdat Rapidium voorbij zeldzaam is stuurt Ally Corp meerdere bemande missies in diepe cryoslaap naar de uithoeken van het universum, gestuurd door een Quantum Computer. En ze nemen nagenoeg iedereen aan voor deze missies.

Home is where the save point is.

Zo ook jij, maar wat is er mis gegaan? De crew is gestikt door gebrek aan zuurstof tijdens de landing en jij moet als enige overlever proberen de missie af te ronden, of op zn minst weer thuis te komen. Je gaat hierbij extra handjes nodig hebben, maar die heb je niet. De basis is stuk, jouw kennis en kunde is ontoereikend en de zonopkomst (gezocht: magnetisch veld) is snel dichterbij aan het komen. Wat je wel hebt, is Rapidium, surprise surprise. Jouw expeditie is (mogelijk?) de enige die het warpy goedje daadwerkelijk gevonden heeft. De behulpzaamheid vanuit Mission Control stijgt enorm na dit heuglijke nieuws. Rapidium biedt de mogelijkheid om groei explosief te versnellen. Groei een plant in enkele minuten, voltooi de groei van organisch materiaal in enkele minuten.

Wheelly wheelly good

GAMEPLAY

Exosuit aan, camera over de schouder en gaan met die banaan. Je voornaamste resource is tijd. Elke stap kost tijd, mijnen kost tijd, eten koken kost tijd en alle hardware bouwen kost tijd. Elke dag start met een update over de zon, deze is “far away,” “getting nearer,” of “over 5 dagen is het Game Over, makker.” De tijdsdruk is prima. Als ervaren god getraind in de Bender School des Civilizatiemanagement ken ik het klappen van de zweep, dus de zweep die ík vasthoud. Je verdeelt je tijd tussen het in leven houden van jezelf en de basis, het verkennen van de planeet en het ontginnen van grondstoffen. Metaal, ‘Organics,’ mineralen, de grondstenen voor effectief leven. Je bouwt stroomnetwerken en mijnen, welke ook functioneren als Fast-travel punten, maar het bouwen op de planeet zelf is erg barebones en functiegericht.

Je loopt wel geregeld tegen anomalies aan. Je ziet ze niet op afstand, maar dichterbij zie je kenmerkende vervomingen die onheil met zich mee brengen. Ze zijn er in verschillende vormen en maten en vullen het actie gedeelte van het spel. Deze zijn best goed uitgevoerd en hoewel ze op tijden frustrerend zijn is dat ongeveer hun rol. Erg slim geïmplementeerd en ik werd ze pas zat toen het spel op z’n einde liep.

DOOT… DOOT… DOOTDOOTDOOT (nee je ziet het niet goed)

THE ALTERS (Spoilers)
Maar dit is geen Subnautica en je gaat het allemaal niet in je eentje redden, ondanks de future tech. Jij hebt extra crew nodig, met meer kennis en kunde. Rapidium biedt de oplossing. Geadviseerd door mission control besluit je om een Alter(tm) te maken. De Quantum computer bevat een complete geheugenscan/breinimage (goedkeuring stond in de terms and conditions, had je die niet goed gelezen?). De Quantum Computer kan door ‘kleine’ aanpassingen in jouw levenspad een compleet nieuwe persoonlijkheid en carrièrepad genereren. Bleef je toch doorstuderen in plaats van zo snel mogelijk te gaan werken? Misschien was je wel een heuse wetenschapper geworden. Bleef je in de belabberde thuissituatie en heb je geprobeerd dat leven beter op te bouwen? Misschien had je wel een diepere relatie met je moeder op kunnen bouwen. Of vluchtte je juist naar verre landen toen je volwassen werd, leerde je andere mensen kennen en lijk je nagenoeg niet meer op de bange jongen uit depression-town USA? Al deze Alters levenspaden eindigen op een raket naar onontgonnen planeten.

Dus je kweekt een Jan techneut om de base te repareren, je creëert een Jan wetenschapper om oplossingen voor de anomalies en een Jan kok om je buikje te vullen en Jan stripper om het moraal hoog te houden... allemaal logische en nodige keuzes om te overleven.

Beetje pongen met de boys

MANAGEMENT
Maar zoals iedereen weet die wel eens 13 kippen in 1 achterbak heeft proberen te vervoeren, zonder een goed infotainment systeem is het gedoemd te falen. Je moet je Alters dus gelukkig houden. Een recreatieruimte met rockmuziek en een plasma TV is wel het minste wat je kunt doen. Misschien bouw je een heus binnenzwembad met wellness suite, alles om jouw alter-ego’s (exo-ego’s?) gelukkig, en dus functioneel te houden. Uiteraard gooit het spel enkele effectballen naar je toe, welke resulteren in keuzes. Je alters hebben verschillende inkijken in het leven. De Scientist is redelijk pragmatisch, de technician een stuk directer, maar ook sentimenteler. De conflicten die het spel door de acts heen tegen je aan gooit voelen soms erg geforceerd, maar de dillema’s laten het spel schijnen. Hoe ver kun je de kok pushen? Gaat ie aan boord met je geplande kannibalisme, of zet ie een opstand op om maar geen long pig te hoeven eten?

Hey, hoe vaak denk jij aan jouw onze overleden levende ex vriendin vrouw onbekende dame kennis?

PARANOIA (spoilers²)
Diep in spoilerland komen we echter op een duistere plek, mijn fantasie. Wanneer je een beetje geland bent en je basis hebt draaien met je eerste alters begint er bij mij van alles te knagen. Waarom mag ik niet met anderen praten over mijn experimentele uiterst illegale mensenklonen? Waarom zijn mijn contacten binnen ‘The Company’ een excentrieke projectmanager of m’n ex vriendin en waarom is de rest van mijn crew dood? Meer en meer kreeg ik het idee als offervee in een inhumaan experiment te fungeren, en probeerde ik meer en meer keuzes te maken om mijzelf (Jan-ik, niet ik-ik) vrij te stellen van verregaande consequenties. Hetzelfde gold voor m’n kweekbuiskinderen. Misschien verdient TuinmanJan dezelfde mogelijkheden en toekomst als ikzelf. Mede door deze paranoia en waanbeelden lukte het mij om een extreem twijfelachtige opvolging van keuzes te maken en een ietwat onbevredigend einde te bereiken.

Na extra research naar de alternatieven en andere eindes kon ik alleen maar erg tevreden zijn over de vruchten van mijn acties. Met de beste intenties wist ik mijzelf en anderen onrepareerbare schade toe te brengen, en ik kon niet gelukkiger zijn. Vooral jouw aanpak voor de conclusie van het spel heeft interessante gevolgen, welke niet altijd makkelijk in te schatten zijn. Daarin was het mij gelukt om complete catastrophe te voorkomen, maar een voldoende zou ik het niet geven.

Goh Michiel, waarom vertrouw je nou niemand? Ligt het aan de doomy alles, of aan alles?

Klein tipje van sluier. Mocht iemand zijn voornaamste reden om te leven (en jou te steunen) het mogelijk bestaan van iemand op aarde zijn, en je komt er achter dat diegene is overleden...dan hoef je dat niet perse te vertellen aan iemand die maanden in cryoslaap naar huis gaat. Ik zou de kennis willen hebben, maar Megacorporate Mid-level Manager Michiel denkt anders over de zaken.

CONCLUSIE
De intrigue die ik bij aanvang ervoer keerde terug in de laatste akte, en het verhaal en setting zijn SF in hart en nieren. De gameplay wisselt tussen vermakelijk en frustrerend, maar het dient een duidelijk doel. Het spel is licht in content en zwaar in thema’s. Ik had een erg goede tijd, maar weet waar je aan begint.

8,3/10 Als een Nolan film in game vorm. Gefocust op z’n krachten, en slaagt als je de zwakten kunt negeren.