Mickey 17

Can’t go wron with the Patterson!

Telt iemand anders ook maar 15 Mickeys hier?

INTRO

Ik ga niet claimen dat Tenet een goede of vermakelijke film was met verstaanbaar dialoog en onderhoudend acteerwerk, maar zo denk ik er wel over (op dat verstaanbare na, de fudge). Vooral Pattinson deed het goed. Ik kende hem alleen van filmposters met glitterende emo tieners, waar ik mogelijk niet de doelgroep voor ben.

Mickey 17 trok meer m’n aandacht: tong in wang SF met speelse humor en een coherent verhaal? Count me in!

Dit zijn er gelukkig wel.17

PLOT

Mickey is een dude die na enige vorm van serieus te nemen tegenslag en wat regen-in-de-drup hulp van z’n maat Timo zichzelf aanmeldt als expandable op een ruimtereis. Hij en Timo hebben een schuld opgenomen bij een twijfelachtige organisatie en zien de ruimte als enige uitweg.
Timo heeft een hint van papieren of woorden en slaagt er in een baan te bemachtigen, onze Mickey daarentegen heeft geen verkoopbare kundes en meld zich aan als effectief proefkonijn om regulier om zeep te worden geholpen om de mensheid te verbeteren. Doorgaans is dat zo’n eenmalig ding, maar in dit universum kunnen ze effectief mensenbreinen kopieren en mensen klonen (of printen). Dat gaat natuurlijk gepaard met enkele ethische uitdagingen. De film behandelt deze daadwerkelijk? Het verbaasd me want de film is erg gericht ongericht zegmaar. Anyhoo conclusie is dat specifiek 1 kloon per ruimtereis in orde is. Dus 1 expendable per missie. Deze kan dan bijvoorbeeld gebruikt worden om de atmosfeer te testen of een medicijn voor de pathogenen in die atmosfeer te ontwikkelen. Maar ook effecten van bewerkt eten ed. Serieus best handig om 1 persoon aan te wijzen voor alle fouten, behalve dan voor dat ene persoon.

Then again, Mickey is effectief onsterfelijk. Iedereen zou dat kunnen zijn, maar alleen Mickey mag dat. Dus hoe gaat de crew om met de kanariepiet die alle dodelijke rotklusjes mag doen? Naar. Je zou zeggen dat er wel wat respect zou zijn, maar dat blijft redelijk uit. Misschien staat dat zelfs wel centraal in de film.

Het boek had maar 7 Mickeys, wat is hier gaande?

Plot 2, the plottening

Maar okay, Mickey en Timo zitten op de boot, ze kennen zelfs nog wat andere mensen, ene Kai, een Jennifer en Nasha. Ook zijn er een populistische gelovige maar ultiem narcissitische politicus en z’n vrouw mee. Dude is de facto leider is van de expeditie en strooit met propagandafilmpjes alsof het kalkkorrels op een gazon zijn. Ze helpen op zn minst met de zuurgraad.

Right, dus ze reizen 4 jaar naar een witte sneeuwige planeet, en bereiken daar nog verdomde weinig op het moment dat de film start. Mickey is een beetje aan het verkennen terwijl de rest van de crew effectief stil zit zich niet voort te planten (not kidding). De lokale populatie bestaat effectief uit pissebedden. Omdat hun compatibiliteit met menselijke samenleving en darmflora nog onbekend is, moet ook hier weer alleen Mickey aan de bak. Ze willen 1 pissebed vangen om te onderzoeken. Geen slecht plan, maar deze expeditie loopt zo echt eeuwen vertraging op zeg.

Vervolgens meandert de film een beetje het 2e bedrijf door. Hij blijft onderhoudend en er zijn meerdere momenten dat ik met mijn armen gebarend ‘waarom’ aan het vragen ben aan mijn lege huiskamer (met slapende baby). Dat is doorgaans een goed iets, de film gaat naar plekken die ik niet verwacht of nodig acht, you do you film!

Wanneer blijkt dat andere Mickeys net andere eigenschappen of persoonlijkheden blijken te hebben gaat de deur echter open voor m’n favoriete karakter in deze film. Er zijn goede tijden, en dat is goed.

Zit ie hier met z’n rug vast geplakt ofzo?

Einde

Maar dan het einde. Uiteraard lopen de gemoederen hoog op, zowel bij mensen als insecten. Ook begint het enthousiasme voor de populistische leider en z’n vergrijpen enigszins in te zakken. De crew doet er weinig aan, alleen onze hoofdpersonen lijken echt agency te hebben.

Nasha heeft ergens de spotlight en geeft een vernietigende speech die de crew vol aan hun zijde krijgt. Deze speech bevat echter letterlijk geen inhoud. Hij is intens, geschreeuwd, vol overgave, maar meer dan het woord fuck zit er niet in. Nouja als je het ziet dan snap je het. Intensiteit is een ding, maar dit is niet Théoden die met verve z'n dood tegemoet rijdt zegmaar.

CONCLUSIE

7,4/10 Leuke ideëen, leuke uitvoering. Af en toe een onnavolgbare stijl en ietwat te (on)specifiek in z’n moreel.